Daar zat ik dan. Op de bovenste verdieping van een hotel, aan een grote tafel, onderhandelend over een coalitieakkoord. Niet bepaald het beeld waarmee ik op mijn zestiende lid werd van de SP, en mijn doel was het al helemaal niet. Ik ben blij dat we daar als partij aan tafel zaten en dat we goede dingen hebben binnengehaald. Maar makkelijk was het niet. Juist als socialist vraagt besturen veel geduld. Grote idealen vragen grote veranderingen, en die komen zelden in één keer. Ook aan een onderhandelingstafel zit je dicht bij de macht, maar verandert die niet zomaar van koers. Dat heb ik de afgelopen maanden als onderhandelaar namens de SP in Groningen van heel dichtbij mee mogen maken.

Die ervaring neemt niet weg dat we een goed akkoord hebben gesloten. Voor de SP was het belangrijk dat de strijd tegen armoede niet alleen overeind bleef, maar werd versterkt. Huurders krijgen meer ondersteuning, er wordt verder geïnvesteerd in de wijkvernieuwing en meer mensen kunnen meedoen aan sport en cultuur. Concrete verbeteringen die het leven van duizenden Groningers iets eerlijker maken.

Ondanks het mooie resultaat, viel het onderhandelen soms flink tegen. Want het voelde af en toe best verloren, daar aan die grote tafel. Dat heeft verschillende redenen. Zo merkte ik een klein identiteitsconflict. Ik werd immers al op mijn zestiende actief bij de partij. Bij de jongeren, waar ik de eerste jaren actief was, was het de gewoonte om ons af te zetten tegen die politici die alleen maar in ivoren torens de boel aan het bekokstoven waren en geen idee hadden van de realiteit van gewone mensen. Dat waren wij niet. Wij waren namelijk activisten, met druk van buitenaf dwongen wij verandering af. Maar spoel een paar jaar vooruit in de tijd en ik zag mijzelf ineens zitten in een zaal in hotel op de bovenste verdieping, ik zat daar ineens de boel te bekokstoven.

Nu weet ik inmiddels dat het niet zo simpel is. Dat coalitieakkoorden sluiten en deelnemen aan alle theater en drama van een parlement onderdeel is van de weg naar een betere wereld. Zo hebben we het armoedebeleid in stand kunnen houden en zelfs uit kunnen breiden. Daarmee is armoede niet meteen verdwenen, maar een tientje meer of minder maakt voor velen een levensgroot verschil. In die zin was 16 jarige Hans erg ongeduldig en ook een beetje naïef, maar goed, wie is dat niet op die leeftijd? Dat betekent niet dat mijn idealen zijn veranderd, de partij streeft nog steeds naar een wereld zonder het kapitalisme en daar sta ik volledig achter. Ook zag ik nog eens de waarde van druk van buitenaf. Zonder acties van de SP Jongeren voor meer openbare toiletten was het niet gelukt om extra geld voor dat doel beschikbaar te krijgen.

Met openbare toiletten alleen veranderen we de wereld niet. Maar toch maakt dat voor veel mensen een verschil in hun leven. Maakt het bijvoorbeeld dat mensen met een darmziekte hun huis uit kunnen en mee kunnen doen in onze samenleving. Al met al hoop ik dat die plek aan de onderhandelingstafel nooit echt went. Dat ik het ongeduld van de idealistische activist in mij behoud, zonder de waarde van kleine overwinningen te vergeten. Want juist die brengen de wereld stap voor stap dichter bij het ideaal waarvoor ik ooit lid werd van de SP.